✿ܓ✿دفتر عشق ܓ✿

به نام اشک های بی وقفه ی این شب هایم 

آخرین خاطره را هم در چمدانش گذاشت و زیپ را بست ... صدای بستنش ، دلش را لرزاند ! انگار زمین و زمان فهمیده اند که بازگشتی دیگر نیست !

قرار است خدا ، با هر گام به جلو ، رد پایش را پاک کند تا شاید باور همه شود که او هیچ روزی در دنیا نبوده است ... 

مدت هاست که عزم سفر کرده دلش ... اما فکر کنم هر بار که راهی سفر می شود ، خدا کفش هایش را قایم می کند. اما این بار دیگر پابه رهنه هم که شده ، ترک خواهد کرد ! می خواهد آرامش خط خطی شده ی این جماعت نا اهل را باز رنگی کند ... می خواهد برود تا حداقل یک نفر پر از غم ، از دنیا کم شود !

می خواهد ... نه دیگر نمی خواهد گریه کند !

سال هاست بازی کرده صحنه ی خداحافظی را ... اما حالا کارگردان زندگی اش اجازه داد تا ایفای نقش کند ... نقشی که سال هاست تمرینش کرده است !

خودش بغض می کند ! اما خدا با اشک هایش ، پشت مسافر آب می ریزد ...

عجب بارانی شده هوا ! هوای دل خدا !

دیگر باور کرده که باید کنار بکشد از هستی !

خیابان سید خندان دل او نیز ، دیگر نمی خندد !

خدا جان ، اعتراف بدی است به نبودن ! به بد بودن ... نیست آیا ؟!

انگار رفتنش ، از یاد زمان برده بود که باید پیش برود !

(( آهای خواهر دو ساله من ! خداحافظ ... بد کردم ! می دانم ! می روم تا به جای بدی های من ، به تو خوب کنند دیگران ! دل من شکست ! به عدالت خدا که شک نداری ... داری ؟! ... خدا را که بگذاریم کنار ، دیگر کسی را به اندازه ی تو دوست نخواهم داشت ! فراموش کردنت جز محالات زندگی ام شده ! ... مواظب خدای گردنت باش !

آهای زیبا پسند آشنای من ! فکر کنم بعد از هر سلامی ، خداحافظی هم هست ... فاصله اش اما برایمان کوتاه شد ! می روم تا کمی بوی خوشحالی به مشامت برسد ... شاید دیگران خوب راست می گفتند و تو باورشان نکردی کوچک من ! قوی باش ... گاهی باید کنار آمد با نبود خیلی ها !... مواظب ماه من باش !

آهای قد بلند نوشته های من ! می بینی چقدر زود عزم سفر کرده ام ... گفتم می روم ! آن روز رفتن هم انگار فرا رسیده است ! فکر کنم تو باید مواظب خودت باشی بیشتر !

آهای همدل و دوست دیرینه ام ! تو که کم ندیدی بغض ها و گاهی هم گریه هایم را ... فکر کنم دیگر باید دستت را ببندی که تردد در آغوشت بعد از من ، کم خواهد شد ... دستمال هایت را نیز بگذار برای روز مبادا ! ... خدا پشت و پناهم باد ! نه ؟!

آهای همراهان دوازده ساله ! فکر کنم دیگر نوشتن از رفتن هایم قرار است واقعی شود ... می روم تا شما ها نیز اندکی آرام شوید از این غم های بی پایانم !

آهای به ظاهر خانواده ام ! فقط می گویم : خداحافظ !

و انگار نوبت به تو رسیده است ! : آهای عشق باطل شده من ! دیدی آنقدر بزرگ شده ام که تنهایی قرار است سفر کنم ؟! ... من که می روم ، عشقمان را دفن کن در گوشه ای ! نمی خواهم به سرقت برود در نبودم ... ))

برای بی انصاف های زندگی ام هیچ نمی نویسم !

چمدان در دست ...

نمی داند با نام خدا ، جاده را شروع کند یا زندگی اش را پایان دهد !

فکر کنم آخرین اشکش ، گواه بر این است که دیگر رفتنی ست ...

دستی به نشانه وداع بالا می آورد ... اما گویی فقط خداست آن جا ! پس برای او تکان می دهد ...

حتی برای رفتن نیز تنهاست !

او

     برای همیشه

                       رفت ...

                                      دیگر برایش

   نه

          خدایی بود 

                        و

                            نه

                                   ردپایی ...